Spelletjesavond met vluchtelingen in de Struijck

 

Ik ben in januari voor het eerst met een collega naar de Struijck gegaan. Was best wel nieuwsgierig geef ik toe. En ook huiverig, want hoeveel mannen komen er dan wel. Nou zo ’n 60. Slik….maar ben toch gegaan. Ik had er waarschijnlijk een verkeerd beeld van. Dus ik mee. Sindsdien ben ik er trouw elke maandag en vind het elke keer weer een bijzondere happening.
Een zeer ontspannen relaxte sfeer. Inmiddels heb ik daar veel kennissen opgedaan. En tevens al heel wat activiteiten verricht.

Op bezoek in het Veldpark

Eenmaal kennisgemaakt met enkele mannen kreeg ik een uitnodiging in het kamp. Zij wilden dat ik daar thee kwam drinken. Ook nu weer even… een aarzelend, ok, ik daar in het kamp? Afijn, ik was keurig door de mannen aangemeld en mocht van de security een bezoek brengen. Chocolade eitjes, reepjes en gevulde dadels om toch maar even in de Oosterse sferen te blijven, had ik meegenomen, want tjah, je gaat niet met lege handen op visite. Ik werd opgewacht in de kerk en vanuit daar liep ik met de mannen naar het kamp. Ook weer een beetje onzeker. In het kamp kreeg ik thee, zij snoepten van de chocolade en voor mij werden er appeltjes geschild. Het werd een heel gezellige middag, en de tijd vloog om.

Fietstochten met vluchtelingen

De mannen hadden nu ook fietsen en wilden dolgraag fietsen, dus ja hoor, ik met S. op de fiets. Van het kamp naar de Zaanse Schans, via het Jagersplas, waar we ook anderen al vrolijk fietsend van het Kamp tegen kwamen. Via de Moskee in Poelenburg weer terug naar het Kamp in het Veldpark. Ondertussen even een fotosessie gemaakt, voor hun thuis front of gewoon op hun facebook als profielfoto.
A. kon niet achterblijven dus met hem ook een fietstocht gemaakt. Eerst even naar de Bruna voor een boek en daarna via de Zaanse Schans teruggefietst naar het Veldpark.

Syrische maaltijd in de Noorderkerk

Ik zat er nu echt middenin, dus ik wilde dan ook wel een keer een Syrische maaltijd bijwonen. Zo gezegd, zo gedaan en op één van de zaterdagavonden heerlijk met een collega gegeten. Na deze avond even wat gedronken in een kroeg in Zaandam, met twee van de mannen. Geen alcohol maar twee kopjes koffie.

Uitnodigingen van en aan de vluchtelingen Zaanstad

S. had twee kaartjes voor het concert in de Bullekerk. Of ik mee wilde. Dus ook dat bijgewoond. Veel gedag gezegd en handen geschud, hoeveel mensen kende ik nu al wel niet zeg. Daarna weer met twee even het uitgaansleven in voor het welbekende kopje koffie met heel veel suiker.
En zo gaat het maar door. Je wordt uitgenodigd door A. en F. om thee te drinken in de HEMA, omdat je jarig bent. Je krijgt een cadeautje en een mooie tekening van je naam in het Arabisch….Met Pasen had ik S. H en A. uitgenodigd om de Paasviering bij ons op school bij te wonen. Zij meldden zich keurig met de woorden in het Nederlands “Wij komen voor de voorstelling”. Ze hebben genoten en ook daar werden foto’s gemaakt.

Hollandse liedjes zingen in de Struijck

De maandagavonden, ik zie er steeds naar uit. Elke keer is het weer een soort feest. Afgelopen maandag was er één met veel muziek en zang. Na een middag in de kerk met E. die daar Nederlands gaf, waar overigens die middag meer gelachen werd dan echt geleerd, met een groepje naar de Mac. Ook daar weer foto’s en er werd gezongen. Toen ontstond het idee dat E. en ik ook maar eens een liedje zouden gaan zingen, een echt Hollands liedje. Dus op die bewuste maandagavond hadden wij een Hollands liedje en zij een Syrisch liedje voor ons gezongen. Overigens zongen de Syriërs met onze tekst vrolijk mee. Het werd een echt feest. Geef je ze een instrument dan gaan ze er spontaan voor.

Uitjes met de jongens van het Veldpark

Vorige week met S. naar Wijk aan zee. Dan denk je ff theedrinken in een strandpaviljoen. Dus niet, uit zijn rugtas kwamen een fles…zelfgeperste sinaasappelsap, Sultana’s, een Milka reep….
Deze week ben ik met A. Amsterdam in geweest. We hebben drie musea bezocht en geluncht. En dan krijg ik volgende week weer een lunch van S. en H. in het kamp. Zaandam is voor hun, zeggen ze , een grote familie. Tjah als je er ook al zolang “woont”, dan bouw je er vanzelf een vriendenkring op.

Contacten die nodig zijn voor de vluchtelingen

Het maakt ze in ieder geval blij om al deze mensen om zich heen te hebben.
En ik heb tegenwoordig zelfs af en toe een rechtstreekse verbinding met Damascus met de echtgenote van S.
Hoe bijzonder allemaal. Vrijdags als ze uit de moskee komen….staan ze te zwaaien voor mijn raam. Het klaslokaal waar ik les geef grenst aan de moskee….. Afijn sinds januari heb ik genoeg stof om een boek te schrijven……

Mieke van Heusden

Share This
UA-76429440-1